“Nezaketin, derin bir ahlaki temeli olmayan hiçbir dışa vurumu yoktur. Doğru eğitim, bu dışa vurumu ve temelini aynı anda aktaran eğitim olurdu.”

Goethe bu sözünde görgü kurallarının yalnızca yüzeysel bir biçim olmadığını, her nezaket gösterisinin ardında derin bir ahlaki zemin bulunduğunu savunur. Bir selam, bir teşekkür ya da saygı ifadesi gibi görünüşte küçük olan davranışlar, aslında başkalarına yönelik tutumun, saygının ve adalet duygusunun dışa yansımasıdır. Bu nedenle nezaketi yalnızca ezberletilen kurallar olarak öğretmek eksik kalır; asıl önemli olan, davranışın biçimi ile o biçimi doğuran ahlaki anlayışın birlikte öğretilmesidir.

Söz, eğitimin mekanik bir aktarım değil, bir kavrayış geliştirme süreci olması gerektiğini anlatır. Bir çocuğa yalnızca 'teşekkür et' demek, onun bu davranışın nedenini ve başkalarına ne ifade ettiğini kavramadan büyümesine yol açabilir. Oysa gerçek eğitim, davranış biçimini ve onun dayandığı insan onuruna saygı gibi değerleri aynı anda kazandırmalıdır.

Bu düşünce, günümüzdeki karakter eğitimi ve görgü kuralları tartışmalarıyla da yakından ilgilidir. Goethe'ye göre nezaket, yalnızca toplumsal uyum sağlamak için öğretilen bir dizi kalıp değil, içsel bir ahlaki olgunluğun doğal tezahürüdür.

Bu söz, Goethe'nin 1809 tarihli 'Seçilmiş Yakınlıklar' romanının ikinci bölümünden alınmıştır. Romanın karakterleri arasında eğitim, görgü ve ahlak konularının tartışıldığı bir konuşmada yer alır.