“İnsan, çabaladığı sürece yanılır.”

Bu ünlü söz, insanın eylem halinde olduğu sürece hata yapmaya açık olduğunu, ancak yanılmanın da bu çabanın ve insan olmanın doğal bir parçası olduğunu ifade eder. Goethe'nin düşüncesinde yanılma, ahlaki bir kusurdan çok varoluşsal bir durumdur: İnsan yalnızca hiçbir şey yapmadığında yanılmaz, ama o zaman da insana özgü olan çabadan ve gelişmeden vazgeçmiş olur.

Söz, Faust'taki Tanrı ile Mephistopheles arasındaki konuşmada geçer. Tanrı, Faust'un sürekli arayış içinde olmasını ve hata yapmasını hoş görür; çünkü asıl önemli olan çabanın kendisidir. Bu nedenle söz, kusursuzluk arayışından çok, dürüst bir çabanın değerini vurgular. Bugün okura, mükemmeliyetçiliğin insanı felce uğratabileceğini, yanılma korkusunun öğrenmenin ve ilerlemenin önüne geçmemesi gerektiğini hatırlatıyor.

Bu dize Goethe'nin Faust adlı eserinin birinci bölümünde, "Gökte Başlangıç" (Prolog im Himmel) bölümünde Tanrı'nın Mephistopheles'e hitaben söylediği sözlerden alınmıştır. Tanrı, Faust'un bitmeyen arayışını ve bu arayışın getirdiği yanılgıları insanlığa özgü bir hakikat olarak dile getirir.