“Yaşlılık insanı çocuklaştırmaz, denildiği gibi;”

Goethe bu dizede, yaşlılık hakkındaki yaygın bir yargıyı sorgular. "İnsan yaşlanınca çocuklaşır" sözü, yaşlıların ikinci kez çocuk gibi saf, beceriksiz ya da akıl düzeyi düşük hale geldiği varsayımına dayanır. Goethe ise bu sözü yarım bırakarak veya yumuşatarak, yaşlılığın insanı çocuklaştırmadığını, aksine olgun bir çocukluk haline döndürdüğünü söylemeye hazırlanır. Yani yaşlılık bir gerileme değil, bir tür yeniden saflaşma ve dünyaya daha sade bakabilme halidir.

Bu düşünce, Goethe'nin hayatın her evresini kendi değeri içinde görme eğilimini yansıtır. Yaşlılık onun gözünde kayıp değil, deneyimle birleşmiş bir dinginlik ve içsel özgürlük dönemidir. Bugün okura, yaşlanmaya yönelik olumsuz kalıpları sorgulatır ve hayatın son döneminin bile kendine özgü bir anlam taşıdığını hatırlatır.

Bu dize Goethe'nin Faust adlı eserinin birinci bölümünde, "Sahnedeki Başlangıç" (Vorspiel auf dem Theater) bölümünde oyuncu karakterinin sözlerinden alınmıştır. Oyuncu, farklı yaş gruplarının tiyatroda nasıl etkileneceğinden söz ederken yaşlılığın insanı aslında çocuklaştırmadığını, onu hakiki bir çocukluk haline döndürdüğünü ileri sürer.