“Dünya, içinde yalnızca dağlar, nehirler ve şehirler düşündüğümüzde o kadar boştur ki; ama şurada burada bizimle aynı düşünen, birlikte sessizce yaşamaya devam edebileceğimiz birini bilmek, bu yeryuvarlağını ancak o zaman oturulur bir bahçeye dönüştürür.”

Goethe bu sözde dostluğun ve ruhsal uyumun, dünyayı yaşanabilir kılan asıl unsur olduğunu anlatır. Fiziksel coğrafya -dağlar, nehirler, şehirler- tek başına anlam taşımaz; onlara insanın iç dünyasında bir sıcaklık katan şey, düşünceleri ve duyguları paylaşabildiği birinin varlığıdır. Sessizce birlikte yaşamak ifadesi, gerçek yakınlığın sürekli konuşmayı gerektirmediğini, ruhsal bir eşzamanlılığın yeterli olduğunu ima eder. Dünya bir bahçeye dönüşür; yani insanın içinde kendini yabancı hissetmediği, anlamlı ve güvenli bir yere dönüşür. Bu cümle, Aydınlanma dönemi bireyciliğinin gölgesinde insanın yalnızlığını aşma ihtiyacını da yansıtır.

Söz, Goethe'nin Wilhelm Meister'in Çıraklık Yılları romanından alınmıştır. Roman, genç bir adamın tiyatro aracılığıyla kendini ve dünyayı tanıma yolculuğunu anlatır. Bu düşünce, Wilhelm'in insan ilişkilerinin yaşamı nasıl anlamlandırdığına dair gelişen kavrayışını gösterir.