“Yasa güçlüdür, zorunluluk daha güçlü.”

Goethe bu cümlede insan iradesiyle kurulan düzen ile doğanın ya da varlığın kaçınılmaz işleyişi arasındaki gerilimi dile getirir. Yasa, insanların toplumsal hayatı düzenlemek için oluşturduğu kurallar bütünüdür; gücünü ortak irade ve yaptırım gücünden alır. Ancak "zorunluluk" burada yasal düzenin ötesinde, doğanın değişmez işleyişini, kaderi ya da varlığın kendi mantığını simgeler. Goethe, insan yasalarının ne denli sağlam görünürse görünsün, varlığın ve doğanın akışı karşısında sınırlı kalacağını söyler. Bu, kötümser bir teslimiyet değil; insanın kendi koyduğu kuralların mutlak olmadığını, daha derin bir düzenin parçası olduğunu hatırlatan bilgece bir bakıştır. Söz, hukuk felsefesi ile doğa felsefesini kesiştiren bir noktada durur: İnsan düzeni bir yere kadar işler, ama nihai belirleyicilik çoğu zaman insan planlarının ötesindeki zorunluluklara aittir. Bu düşünce, antik Yunan tragedyasındaki yasa ile kader çatışmasını da çağrıştırır. Bugünün okuru için söz, hukukun gücünü küçümsemeden, insan aklının ve iradesinin doğa karşısındaki sınırlarını gösteren bir uyarı niteliği taşır.