“Sanat kendi başına ve kendisi için soyludur; bu yüzden sanatçı bayağı olandan korkmaz. Evet, onu içine aldığı anda bayağı olan da soylulaşmış olur ve böylece en büyük sanatçıların egemenlik haklarını cesaretle kullandıklarını görürüz.”

Goethe burada sanatın dönüştürücü gücünü savunur. Ona göre sanat, konusu ne olursa olsun kendi içinde bir asalete sahiptir; "bayağı", yani sıradan, kaba ya da aşağı görülen bir konu, yetkin bir sanatçının elinde soylu bir niteliğe kavuşabilir. Buradaki ana fikir, sanatçının malzemesinden değil, ona bakışından ve onu biçimlendirişinden değer doğduğudur.

"Majestätsrecht" (egemenlik hakkı) benzetmesi, sanatçının kendi alanında mutlak bir yaratıcı güce sahip olduğunu ve bu gücü kullanırken çekingen davranmaması gerektiğini ima eder. Goethe bu düşünceyi, klasik estetiğin "güzellik ancak ideal konularda aranmalıdır" anlayışına karşı daha kapsayıcı bir sanat görüşü olarak geliştirir. Bugün de sanatta esas olanın konunun "yüksekliği" değil, sanatçının ona kattığı biçim, derinlik ve anlam olduğu fikrini güçlü biçimde ifade eder.

Bu özdeyiş, Goethe'nin 1833'te yayımlanan "Maximen und Reflexionen" adlı derlemesinde yer alır. Eser, Goethe'nin sanat, doğa, ahlak ve toplum üzerine yaşamı boyunca tuttuğu notlardan derlenmiştir ve onun estetik ile sanatçının yaratıcı özgürlüğüne dair olgun düşüncelerini yansıtır.