“Parlayan şey, an için doğmuştur;”

Bu söz, kalıcı olanla geçici olan arasındaki karşıtlığa işaret eder. Sahneye çıkan parlak gösteriler, alkışlar ve anlık başarılar yalnızca bulundukları ana aittir; kalıcı olan ise derinlik, emek ve zamana dayanıklı olandır. Goethe burada bir yandan tiyatro dünyasının cazibesini, öte yandan kalıcı sanatın ve gerçek değerin başka bir yerde aranması gerektiğini vurgular.

Söz, modern okura da bir uyarı niteliğindedir: Göz alıcı olan, hızlı yükselen ve herkesin beğenisini toplayan şeyler çoğu zaman kalıcı değildir. Kalıcılık ancak sağlam temellerle kurulan düşüncede, sanatta ve ilişkilerde bulunabilir. Goethe bu kısa dizeyle, gelip geçici olanla kalıcı olanı ayırt etme bilgeliğini okura aktarıyor.

Bu dize Goethe'nin 1808'de yayımlanan Faust adlı eserinin birinci bölümünde, "Sahnedeki Başlangıç" (Vorspiel auf dem Theater) adlı bölümde yer alır. Burada tiyatro yöneticisi, şair ve oyuncu karakterleri tiyatronun amacı üzerine tartışırken yönetici, sahnenin ve izleyicinin beklentilerini öne çıkarır.