“Geceleyin ve rüzgârda bu kadar geç kim at sürüyor? O, çocuğuyla birlikte olan babadır; Çocuğu kollarına almış, Onu sıkıca tutuyor, sıcak tutuyor.”

Goethe'nin bu dizeleri, 'Orman Kralı' baladının açılışını oluşturur. Gece, rüzgâr ve karanlık içinde at süren baba ile hasta çocuğu sahnesi, güvenlik ile tehdit arasındaki gerilimi kurar. Babanın çocuğu sıkıca tutması ve onu sıcak tutmaya çalışması, koruma içgüdüsünün dokunaklı bir resmi olarak okunabilir.

Bu açılış, şiirin geneline hâkim olan kaygıyı ve bilinmeyene karşı duyulan korkuyu hazırlar. Çocuğun sonradan gördüğünü söylediği Orman Kralı figürü, yetişkinin göremediği, bilinçdışı ya da doğaüstü bir tehdidi temsil eder. Baba ne kadar güven vermeye, çocuğu korumaya çalışsa da tehdit başka bir düzlemde var olur.

Şiir, ebeveyn sevgisinin gücünü olduğu kadar sınırlarını da gösterir. İnsanın sevdiğini her türlü tehlikeden koruyamayacağı gerçeği, dizelerin hüzünlü atmosferinde hissedilir. Bugünün okuru için de bu balad, sevgi ve korkunun iç içe geçtiği anları güçlü bir biçimde canlandırmaya devam eder.

Goethe'nin 1782'de yazdığı 'Der Erlkönig' (Orman Kralı) adlı baladının giriş dizeleridir. Şiir, hasta oğlunu at sırtında taşıyan bir babanın, çocuğun gördüğü hayali ya da doğaüstü bir varlık olan Orman Kralı'yla mücadelesini anlatır.