“Yeni şairler mürekkebe çok su katıyor.”

Goethe bu kısa özdeyişinde, kendi dönemindeki genç şairlerin üslubunu eleştirir. "Mürekkebe su katmak" ifadesi, yazılanların yoğunluğunu ve gücünü kaybetmesini ima eden bir metafordur. Tıpkı sulandırılmış mürekkebin kâğıt üzerinde soluk ve zayıf kalması gibi, aşırı söz kalabalığı, gereksiz açıklamalar ve derinlikten yoksun anlatım da şiiri güçsüzleştirir.

Goethe, edebiyatta yoğunluğa, düşünce ve duygu bakımından dolu bir ifadeye değer verirdi. Bu söz, genç kuşağın anlatımı fazlaca seyrelttiğine, sözü uzatıp özü zayıflattığına yönelik bir uyarı niteliğindedir. Aynı zamanda dönemin edebiyat tartışmalarında Goethe'nin klasik sadelik ve yoğunluk arayışını da yansıtır.

Söz, Goethe'nin ölümünden sonra 1833'te yayımlanan "Maxims and Reflections" (Maximen und Reflexionen) adlı derlemesinde yer alır. Goethe bu tür özdeyiş ve notlarını uzun yıllar boyunca biriktirmiştir.