“Sanatta en iyisi yeterince iyidir.”

Goethe, bu sözüyle sanatın sıradanlığa tahammülü olmadığını, sanatçının ancak ulaşabileceği en yüksek düzeyi hedeflediğinde anlamlı bir iş yaptığını anlatır. Sanatta 'yeterince iyi' demek, başka alanlardaki gibi bir orta yol değil, tam tersine en yüksek standarttır. Çünkü sanat eseri, kalıcı olmak istiyorsa, insan ruhuna dokunacak bir derinlik ve ustalık taşımalıdır.

Bu düşünce, Goethe'nin genel sanat anlayışıyla da uyumludur. Ona göre sanatçı, doğayı taklit etmekle yetinmeyip onu dönüştüren, ona biçim veren kişidir. Bu yüzden "en iyi", öznel bir beğeni ölçüsünden çok, eserin kendi içinde taşıdığı bütünlük ve olgunlukla ilgilidir. Sanat eserinde eksik kalan her şey, izleyicide ya da okurda bir tatminsizlik yaratır ve eserin etkisini azaltır.

Bugün de bu söz, özellikle kolay ve hızlı üretimin öne çıktığı bir çağda, sanatçılara ve yaratıcı işlerle uğraşan herkese bir uyarı niteliği taşır. Gerçek sanat, aceleye ve özensizliğe gelmez; kalıcı olan, ancak en iyiye ulaşmak için gösterilen çabayla ortaya çıkar.

Goethe, bu sözü İtalya'ya yaptığı ve sanat anlayışının olgunlaşmasında önemli bir dönüm noktası olan yolculuğu sırasında, 3 Mart 1787 tarihli notunda yazmıştır. İtalya'da gördüğü antik ve Rönesans dönemi eserleri, onda sanatın ulaşabileceği yükseklik konusunda derin bir etki bırakmıştır. Bu not, daha sonra 'İtalya Yolculuğu' adıyla yayımlanan günlük ve mektuplarından oluşan eserinde yer alır. Goethe'nin bu dönemde sanatçının görevi ve eserin niteliği üzerine yoğunlaştığı bilinir; söz, onun sanat eserinde mükemmelliği arama çabasının bir ifadesidir.