“Şarkı söylerim, dallarda yaşayan kuşun öttüğü gibi.”

Goethe bu sözle sanatçının, özellikle şairin yaratım sürecini doğal bir içgüdüye benzetir. Kuşun şarkı söylemesi için bir amaç ya da dış ödül gerekmez; o, doğasının bir gereği olarak öter. Benzer şekilde şair de eserini planlanmış bir çıkar ya da zorunluluk için değil, içinden gelen bir dürtüyle üretir. Bu anlayış, sanatı yapmacık kurallardan ve toplumsal beklentilerden uzak, özgür bir ifade biçimi olarak gören anlayışla uyumludur. Goethe, sanatçının yaratıcılığını rasyonel hesapların üzerinde, neredeyse kendiliğinden gelişen bir olgu olarak ele alır. Kuş imgesi aynı zamanda doğallığı, saflığı ve yaşamla iç içeliği simgeler; sanatın köklerinin doğada ve insanın doğal duygularında olduğunu ima eder. Ancak bu, sanatın emekten yoksun olduğu anlamına gelmez; Goethe'ye göre kalıcı sanat, doğal bir yetenekle bilinçli çalışmanın birleşmesiyle ortaya çıkar. Yine de sözün vurgusu, yaratıcı dürtünün hesapsız ve içten gelen yönüne yapılır. Bu bakış, sanatı bir zanaat ya da propaganda aracı olarak gören yaklaşımlara karşı, onun özgür ruhunu savunur. Bugün de sanatsal üretimin samimiyeti ve doğallığı üzerine konuşurken bu benzetmeye başvurulur.

Bu cümle Goethe'nin 'Wilhelm Meister'in Çıraklık Yılları' adlı romanından gelir. Romanın ikinci kitabının on birinci bölümünde yer alan bu ifade, karakterlerden birinin sanat ve şairlik üzerine görüşlerini dile getirir. Eser, genç bir adamın hayatı anlamlandırma ve kendini gerçekleştirme yolculuğunu işlerken sanatın işlevini de tartışır.