“Yeni bir hakikate eski bir hatadan daha çok zarar veren hiçbir şey yoktur.”

Goethe bu özdeyişinde, insan zihninin yeni bilgiler karşısındaki en büyük engelinin bilinmezlik değil, yerleşik ve kökleşmiş yanlışlar olduğunu vurgular. Yeni bir gerçek, insanın dünya görüşünü sarsmaya başladığında, eski hatalar birer alışkanlık, gelenek ya da güvenilir kabul olarak direnç gösterir.

Bu düşünce, yalnızca bilimsel keşifler için değil, toplumsal ve kişisel dönüşümler için de geçerlidir. Zihin, kendini uzun süredir taşıyan yanlış bir kabule sıkıca tutunur; çünkü o hata artık düşüncenin bir parçası hâline gelmiştir. Yeni hakikat ise henüz yerleşmemiş, kırılgan ve alışılmadık olduğu için eski yanlışın gölgesinde kolayca görünmez olabilir.

Söz, okura öğrenmenin ve değişimin önündeki asıl engelin çoğu zaman dış koşullar değil, zihinsel alışkanlıklar olduğunu hatırlatır.

Söz, Goethe'nin yaşamının son yıllarında derlenen ve ölümünden sonra 1833'te yayımlanan "Maxims and Reflections" (Maximen und Reflexionen) adlı özdeyiş ve düşünce derlemesinde yer alır.