Buzlu Hoşaf

Nasreddin Hoca, yazın sıcak bir gününde ziyafete davet edilir; “davet” çağrı, çağırma demektir. Yemeklerden sonra buzlu hoşaf gelir. Ev sahibi büyük kaşıkla her alışında “Oh! Aman, yandım, öldüm” diye yakınırken Hoca küçük kaşığıyla hoşafın tadına varamaz. “Nihayet” sözü “son” anlamındadır; Hoca sonunda ev sahibinden kepçeyi ister.

Fıkranın nüktesi, Hoca’nın “bir kere de ben yanıp öleyim” sözündedir. “Kere”, “kez, yol, defa, sefer” anlamına gelir; burada bir defayı anlatır. Hoca, ev sahibinin yakınmasını sanki gerçekten yanıp ölüyormuş gibi ele alır; asıl isteği ise hoşafı büyük kaşıkla tatmaktır. Bu hazırcevaplık, sofradaki durumu şakaya çevirir. Fıkra, isteklerin mizahla dile getirilebileceğini gösterir.