Bir Nazenin Bana Gel Gel Eyledi

Şiirde konuşan âşık, sevgilisine gitse de gitmese de onu inciteceğinden korkar. Ona sarılmak ya da sabahları verdiği selamı almak da aynı ikilemi doğurur. Sevgilinin kaşı özenle çizilmiş gibi anlatılır; onun dünyada hiçbir zaman dert ve elem görmediği söylenir. Böylece sevgili kusursuz ve nazik bir güzellikle tasvir edilirken, âşığın kararsızlığı ve çekingenliği öne çıkar.

Yârın illeri, bahçesi ve gülleri sevgiliye duyulan özlemi göz önüne getirir: Âşık gülleri derse de dermese de incitmekten çekinir. Son bölümde “Nereden nereye sevmişim onu” sözü, bu sevginin ne denli derinleştiğine şaşkınlıkla bakar. Sevda ateşi onu yakarken, Emrah’ın sevgiyi bırakması da sürdürmesi de acı verir. Tekrarlanan “incinir” sözü, aşkın hem bağlılık hem de çaresizlik taşıyan yanını vurgular.