Şiir

Gene Bahar Oldu Açıldı Güller

Erzurumlu Emrah · Erzurumlu Emrah kimdir?

Gene bahar oldu, açıldı güller Bülbül-ü şeydalar bağlarda gezer. Bir saçı Leylâ’ya meyil verenler Elbet Mecnun olur, dağlarda gezer. Ne sönmez ateştir aşkın ateşi Gittikçe artırır serde savaşı Yâr senin aşkından çeşmimin yaşı Bahar seli gibi çağlar da gezer. Emrah tek tıfıldan bağrı yanıklar Bezm-i muhabbete kalbi sadıklar Maşukundan cüda düşen âşıklar Ruz-ü şeb ah eder ağlar da gezer. Ey vefasız dilber elinden senin Candan usandım cihandan usandım Sûzan-ı firkatle derd-i mihnetle Od düşürdüm âşiyandan usandım Sâbâ evvel bûs et dâmen-i dildâr Sonra derdin Emrâh gel eyle izhar Nâzikdir sevdiğim nezâketi var El bağla huzurda dur selâm eyle

Şiir açıklaması

Şiir, baharın gelişiyle güllerin açmasını ve bülbüllerin bağlarda dolaşmasını, aşkın ve özlemin duygularıyla yan yana getirir. Bahar doğayı canlandırırken âşığın içindeki ateş dinmez; sevgilinin aşkı gözyaşlarını sel gibi akıtır. Leylâ ile Mecnun’a yapılan gönderme, sevda uğruna yollara düşen âşık imgesini güçlendirir. Buradaki “yâr”, sözlükteki anlamıyla sevgilidir.

Sonraki dizelerde konuşan kişi vefasız sevgiliye seslenir; aşk ve ayrılık yüzünden yaşamdan bezdiğini, geceleri ah edip ağladığını anlatır. Son bölümde derdini sevgiliye açması ve onun huzurunda saygıyla durması dile getirilir. “Şeb” geceyi, “izhar” belirtmeyi ifade eder. “Sâbâ” ise sözlükte klasik Türk müziğinde bir birleşik makam olarak açıklanır. Şiirin ana duygusu, karşılıksız ya da ayrılıkla sınanan aşkın acısıdır.

Açıklama, sözlükteki tanımlardan yararlanılarak yapay zekâ desteğiyle hazırlanmıştır.

Metindeki kelimelerin anlamları

izhar: belirtme
şeb: gece
saba: Klasik Türk müziğinde bir birleşik makam.
yâr: sevgili
gittikçe: Zaman ilerledikçe.

Metin: Vikikaynak · Kamu malı (telif süresi dolmuş eser)