Bir Vakte Erdi ki Bizim Günümüz

Şiirde anlatıcı, yaşadığı dönemin adaletsizlik ve düzensizlikle dolduğunu dile getirir. İnsanlar yaralarına “deva”, yani çare arar; fakat dertlerine uygun çözüm bulamaz. Merhametin çekildiği ve zulmün, yani güçlülerin başkalarına verdiği eziyetin arttığı bir dünya tasvir edilir.

Gücü yetenin başkasını soyduğu, koyunla kurdun birbirinden seçilemediği imgeleri, doğruyla yanlışın ve mazlumla zalimin ayırt edilmesinin zorlaştığını düşündürür. Bahar güllerinin solması ve gül bahçesinin harap olması da güzelliğin ve umudun yitirilmesini anlatır. Papak, bir tür şapkadır; “Papak belli değil, Kürt belli değil” dizesi ise kargaşa içinde ayırt edici işaretlerin bile belirsizleştiğini vurgular. Son dizelerde Ruhsatî, yazının ve çizginin seçilemediğini söyleyerek yönünü yitirmiş bir dünyayı anlatır. Şiirin ana düşüncesi, adalet ve merhamet eksikliğinin toplumsal düzeni bozduğudur.