Nasıl Methetmeyim Huplar Hasını

Şiirde konuşan kişi, sevdiğinin güzelliğini ve aşkın verdiği acıyı anlatır. “Yazarken vasfını kalem kan ağlır” sözü, sevdiğini anlatmanın bile şaire keder verdiğini gösterir. Bu acının yalnız kendisine ait olmadığını, “cümle âlem”in de onunla birlikte ağladığını söyler. Âşık, sözlükte bir kimseye ya da şeye aşırı sevgi ve bağlılık duyan kişi olarak tanımlanır; şiirde aşk, insanı derinden etkileyen bir bağlılık ve çile hâlindedir.

Yusuf-Zeliha, Ferhat-Şirin ve Aslı-Kerem adları, aşk uğruna sabretme ve acı çekme örnekleri olarak anılır; şair, murada ermenin kolay olmadığını ve dünyanın kalıcı olmadığını vurgular. “Aslı için Kerem hâlâ kan ağlar” dizesindeki “hâlâ”, verilen sözlük tanımıyla “şimdiye kadar” anlamındadır. Son kıtada kimi insanların aya, yıldıza, geceye ya da gündüze tutulduğu söylenir. Şair, kendisinin yalnızca bir kıza âşık sanılabileceğini, oysa gerçek hâlini anlayanın da keder duyacağını belirtir. Verilen sözlükte “bâde” ve “Şahmerdan” için yer alan tanımlar, bu dizelerdeki kullanımı açıkça karşılamadığından onlara başka anlam yüklenemez.