Çağırayım mevlam seni

Şiirde konuşan kişi, dağlardan kuşlara, sulardan insanlara kadar farklı varlıkları çağrısına ortak ederek Mevla’ya seslenir. Her kıtanın sonunda yinelenen “Çağırayım mevlam seni” dizesi, bu yönelişin sürekliliğini ve içtenliğini öne çıkarır. Eserin ana duygusu, Allah’a duyulan sevgi ve bağlılıktır; doğa, bu duygunun dile getirildiği geniş bir alan hâline gelir.

Dağlar, taşlar, seher vakti kuşları, sular ve sahralardaki canlılar şiirin belirgin imgeleridir. Konuşan, çağrısını yalnızca kendi sesiyle değil, çevresindeki varlıklarla birlikte duyurmak ister. “Mahi”, “ahu”, “abdal” ve “ya hu” ifadeleri de bu seslenişin farklı kıtalardaki parçaları olarak yer alır; şiir bunları ortak bir yakarış düzeninde buluşturur.

İsa, Mûsâ, Eyyüb, Yakub ve Muhammed adlarının anılması, şiirin çağrısını dinî anlatılardaki kişilere uzatır. Mûsâ’nın elindeki asa, sözlükte belirtildiği üzere güç sembolü olarak taşınan bir tür değnektir. Sonraki kıtalarda hamd, şükür ve zikrin anılması, Allah’ı övme, O’na minnet duyma ve sürekli anma düşüncesini destekler. “Daima” sözü de “her vakit, sürekli olarak” anlamıyla bu devamlılığı vurgular.

Konuşan, dünya hâlini bildiğini ve dünya telaşından uzaklaştığını söyler. “Baş açık ayak yalın” görüntüsü, gösterişten uzak ve yalın bir duruşu düşündürür. Son kıtada Yunus’un diller, kumrular, bülbüller ve Hakk’ı seven kullarla birlikte anması, çağrının insanları ve doğayı kapsayan ortak bir ses olarak tamamlanmasını sağlar.