Eyâ Akl İle İrfânım Deyenler

— 4 — — Minbernâme— Eyâ akl ile irfânım deyenler Eyâ mülke Süleymân’ım deyenler Eyâ bildim deyenler cümle hâli Eyâ vardım deyenler doğru yolu Hak’ı buldum deyu irşâd edersin Depersin minberi feryâd edersin Ne bildin neye erdin işbu halde Akıllar mat olubdur bu hayalde Buna akl ile kimse ermemiştir. Göziyle kimse Hak’kı görmemiştir. Bu bir deryâdürür akıllar ermez Özünden geçmeyen Rab’bini bilmez Dilersen bulasın kevn ü mekânı Özünden fâriğ ol Rabbini tanı Ki sen benliğini gider aradan Bilesin tâ seni kimdir yaradan Sen ü ben eylemek şeytan işidir Sen ü ben eylemez ol kim kişidir Özünden gayrı kul görmez arada Hak’ı hâzır görür ag ü karada Dilersen olasın mahrem-i esrâr Bu dünyâ gavgasına uyma zinhâr Ferâgat ol cihânın gavgasından Ki nefsin kurtarasın fitnesinden Hemen seyrancısın seyrânın eyle Sakın deme ol öyledir bu böyle Özüne gel özüne Tanrı dostu Sana direm budur sözün dürüstü Cihan halkının işbudur hayâli Hayâli gice gündüz mülk ü mâli Eğer söyler olursan Hak sözünü Çevirir yüzünü örter gözünü Azâzildir Hak’a eylemez ikrar Gerekse söyle ana bunca tekrar Binüptür nefs atına hâ seğirdir İşitmez kulağı hemen sağırdır Hemen bir birinin aybın gözedir Gönülden dürlü fitneler gözedir Ne idüb nice ideceği bilmez Birinin unduğun biri dilemez Eğer mâlin var ise kavm ü kardeş Cihan halkı seninle cümle yoldaş Eğer kendü halinde bir aşıkdur Ana derler ki iş sevmez ışıkdur Aşık olsam adım tenbel Alâyî Eğer sofi isem derler mürâî Ha bir cenkdir biri birin beğenmez Arifler Hak’dan özge nesne bilmez Bulurlar bir sözü bin söz ederler Koyup doğru yolu eğri giderler Söz ile bulmak olsa idi Hak’kı Uçup arşa çıkaydı cümle faki Cihanda şimdi kavga çoğalubdur Cihânı fitne-i şeytan alubdur Eğer âlim eğer sofi vü derviş Heman şöhret olubdur cümle cünbiş Ko sözü fâriğ ol Kaygusuz Abdal Ki sözden açılur cümle kil ü kal