Hüsnün Oldukça Füzûn Işk Ehli Artuk Zâr Olur

Şiir, âşığın sevgiliye duyduğu yoğun bağlılığı ve bu bağlılığın getirdiği özlemi anlatır. İlk beyitte sevgilinin güzelliği arttıkça âşıkların sıkıntısının da arttığı söylenir; güzellik ile aşkın etkisi arasında bir ölçü ilişkisi kurulur. Böylece aşk, yalnızca sevinç değil, insanı derinden etkileyen bir hâl olarak belirir.

“Cennet içün men’ eden âşıkları dildârdan” dizesinde, âşıkları sevgiliden uzak tutan kişilere seslenilir. Şair, sevgilinin yüzünü görmenin âşık için cennet değerinde olduğunu söyler. Bu, dinî bir kavramı şiirsel bir benzetmeyle kullanır; sevgiliye kavuşma isteğinin âşığın gözündeki önemini vurgular.

Sonraki beyitte aşk derdi, âşığın mizacını düzene sokan bir şey gibi sunulur: bu derde çare bulunursa âşık yeniden hastalanır. Aşk, “aceb mey” imgesiyle de anlatılır; onu içenin uyanık hâle gelmesi, aşkın insanı alışılmış düşünce ve davranışlarından farklılaştırdığını düşündürür. Aşkı yaşamayan kişinin bu zevki bilemeyeceği belirtilir.

Son beyitte Fuzûlî, ömrünü aşk sevdasına harcadığını söyler. “Hâb-ı gaflet” uyku, “bîdâr” ise uyanık olma düşüncesini taşır: şair, bu gaflet uykusundan ne zaman uyanacağını sorar. Böylece şiir, aşkı hem acı veren hem de âşığın dünyasını belirleyen bir bağlılık olarak tamamlar.