Kerem kıl, kesme sâkıy, iltifatın bînevâlardan

Şiir boyunca konuşan, karşısındaki kişiden ilgi ve iyilik ister; kendisini gurbet içinde, tanıdığı kimsesi kalmamış ve sıkıntı çeken biri olarak sunar. Başlıktaki “kerem” sözcüğünün sözlük karşılığı “soyluluk”tur. İlk beyitteki “elinden geldiği hayrı” esirgememe çağrısı, iyilikte bulunma isteğini belirginleştirir. Konuşan, kendisine yakınlığın kesilmemesi için de yalvarır.

“Sabâ” sözcüğü sözlükte klasik Türk müziğinde bir birleşik makam olarak tanımlanır. Şiirde bu adla seslenilen bölümde konuşan, sevgilinin yakınlarının hâlini sorar ve kendi bulunduğu yerden onlara haber götürülmesini ister. Böylece uzaklık ve haber bekleyişi öne çıkar.

Zâhidin sevgilileri seyretmekten vazgeçme öğüdüne karşı konuşan, kendisini belalara Tanrı’nın düşürdüğünü söyler. Bu söz, şiirde aşkın kaçınılmaz bir sıkıntı gibi yaşandığını gösterir; dinî ifade, konuşanın kendi durumunu anlatma biçimi olarak yer alır. “Vücûdum ney gibi sûrah sûrah olsa” dizesindeki ney, sözlükte kamıştan yapılan, yanık sesli bir nefesli çalgıdır. Delik deşik olmuş ney imgesi, acı içindeki bedeni ve içli sesi düşündürür.

“Dem” sözlükte “nefes, soluk” anlamındadır; “muhabbeten dem urdum” sözü, konuşanın sevgiden söz ettiğini anlatır. “İncinmek” sözlükte bedende ağrı duyma durumunu belirtir; burada konuşan, cefalar karşısında yakınmayacağını söyler. Son bölümde Fuzûlî, güzellere yalvarıp güçlü kişilerden merhamet ummanın ayıp olmadığını dile getirir; böylece şiir, acı içinde sürse de umudunu ve isteğini koruyan bir sesle biter.