Ne kaanûna ne cebr ü zûra ne hünkâra tâbidir

Şiir, insanın ve toplumun para, iktidar, talih ve değişim karşısındaki bağlılığını anlatır. İlk bölümde, bu dünyada insanların kanun ya da hükümdardan çok maddi kazanca yöneldiği söylenir. Dirhem eski bir ağırlık ölçüsüdür; dinarla birlikte kullanılması burada para ve çıkar düşüncesini öne çıkarır. Şair, kendi bahtını da sürekli hareket eden bir yıldıza bağlı göstererek talih karşısındaki çaresizliğini dile getirir.

Devamında yönetimde herkesin bir başkasına bağlı olduğu, gerekliliğin (zaruret) yönetimleri bir esaret zincirine çevirdiği anlatılır. Mihnet sıkıntı, efkâr ise düşünceler demektir; dünyanın sıkıntı ve sevinçleri de düşüncelerle ilişkilendirilir. Yerinde duran dağların bulut gibi yürür görünmesi ve zerrelerin bir süreklilik kanununa uyması, değişimin her şeyi kapsadığını düşündürür. Son bölümde halkın ve hükümdarın gücünün birbirine bağlı olduğu vurgulanır; şair, rahat etmek isteyen kişiye çağın düşüncelerini izlemesini öğütler.