Nostalji

Şiirde konuşan kişi, şehrine seslenerek geceleri uykusuz kaldığını anlatır. İşçilerin saçak altında uyuduğu saatte sokaklardan mızıka çalarak geçmesi, yalnızlığını ve şehrin gece hayatıyla kurduğu bağı düşündürür. “Ellerim gözlerim kadar benimsin” sözü, şehrin ona bedeni kadar yakın ve vazgeçilmez olduğunu anlatan güçlü bir imgedir.

Şair, gitmek için her şeyin hazır olduğunu; geminin ve yelkenlerin yola çıkmaya hazır bulunduğunu söyler. Buna rağmen “ölülerim bırakmıyor yakamdan” dizesi, geçmişte kaybettiklerinin anılarının onu tuttuğunu ve ayrılışını zorlaştırdığını gösterir. Şiirin ana duygusu, şehre ve geçmişe bağlılıkla ayrılma isteği arasındaki çatışmadır. “Mızıka” sözlükteki anlamıyla bandodur; şiirde sokaktan geçen kişinin müzikli görüntüsünü kurar.