Şair Leyla Sokağı

Şiirde konuşan kişi, kendisiyle “sen” diye seslendiği kişiyi ölümün sonunda eşitleyecek ortak yazgıya bağlar: “Payıma düşen toprak parçası / Senin de payına düşer.” Buna rağmen ölümün hemen gelmesini istemez; “amma” yani “ama” diyerek vaktin henüz erken olduğunu söyler. Balkon, Şair Leyla Sokağı, salata satışı ve bez fabrikasının tezgâhı, iki kişinin gündelik hayatını ve emek içindeki farklı uğraşlarını görünür kılar.

Son bölümde “Ölüm içimde / Ölüm dışımda” sözleri, ölüm düşüncesinin kişinin her yanını sardığını anlatır. “Ölüm talihsiz aşımda” ve “kuru başımda” dizeleri bu karanlık duyguyu imgelerle yoğunlaştırır; son dizedeki “teselli”, avunma ya da avuntu anlamındadır ve gözyaşında bulunur. Şiirin ana duygusu, ölüm karşısındaki kederle birlikte gündelik yaşamın sürmesi ve ortak kader bilincidir. Ölümün kaçınılmazlığı vurgulanırken, konuşan kişinin şimdiki zamana tutunma isteği de duyulur.