Sehlidir ol kim hemin Havvâ'dan Âdem oldu dûr

Şiir, çeşitli peygamberlerin yaşadığı sıkıntıları Kerbelâ’da zulme uğrayan mazlumun çektiği mihnetle karşılaştırır. Her bölümde “Sehlidir” sözü, önce anılan olayın daha kolay ya da hafif kaldığını belirtir. Böylece şiirin ana düşüncesi, Kerbelâ’daki acı ve sabrın, önceki örneklerle ölçülemeyecek kadar büyük olduğudur.

İlk beyitte Âdem’in Havva’dan uzak düşmesi anılır; ardından onun bütün yakınlarından ve ailesinden ayrı kalmadığı söylenir. Nuh’un gemisinin denize düşmesi de “gam”, yani tasa, kaygı ve üzüntü olarak aktarılır. Şair, bu sıkıntıyı kanlı sular ve yok oluş girdabı imgeleriyle büyütür; yine de Kerbelâ’daki mihnetten daha hafif gösterir.

Sonraki beyitlerde İbrahim’e yönelen ateş ve Firavun’un zulmü anılır. Bunlar, ayrılık acısının yanında daha kolay sınavlar gibi sunulur. “Akraba” kan bağıyla bağlı kimseleri anlatır; beyitteki ayrılık imgesi, yakınlardan kopmanın yakıcı etkisini öne çıkarır. Böylece şiir, kişisel acıyla zulüm karşısında çekilen eziyeti yan yana getirir.

Son bölüm okura, bütün peygamberlerin üzüntülerini aklın terazisinde tartıp soruşturmasını söyler. “Mizan” terazi anlamındadır; burada ölçüp değerlendirme düşüncesini destekler. Şairin vardığı sonuç, Kerbelâ’da zulüm gören mazlumun sabırla katlandığı sıkıntının hepsinden ağır olduğudur. Metin, bu karşılaştırmayı taraflı bir tarih anlatısı olarak değil, acının büyüklüğünü vurgulayan şiirsel bir söyleyişle kurar.