Vücudda bulduk

Şiir, baştan sona “Cümle vücudda bulduk” dizesiyle yinelenen bir düşünce etrafında kurulur. Söyleyen kişi, “iki cihan”ın seyrini vücutta bulduğunu belirtir. Böylece vücud, şiirde farklı varlık ve anlam alanlarını bir araya getiren merkezî imge hâline gelir. İlk bölümdeki “Mani evine daldık” sözü de bu içeri yöneliş anlatımının başlangıcında yer alır.

İkinci bölümde yedi gök ve yedi yerin yanı sıra dağlar, denizler, cennet ve cehennem anılır. Bu imgeler şiirin bakışını genişletir: Gökyüzü ve yeryüzünden dinî kavramlara kadar pek çok şey, anlatıcının vücutta bulduğunu söylediği bütüne dâhil edilir. Cennet ve cehennemin birlikte anılması, şiirin bu kavramları aynı kapsamlı tasavvur içinde ele aldığını gösterir; dizeler ayrıntılı bir açıklama ya da öğreti sunmaz.

Üçüncü bölüm Tevrat, İncil, Furkan ve Zebur adlarını sıralar. Böylece kutsal metinler de şiirin kapsayıcı anlatımına katılır. “Bunlardan beyanı” dizesiyle bu metinlerden söz edildiği görülür; ancak şiir, aralarındaki farkları açıklamaz. Tekrarlanan “Cümle vücudda bulduk” sözü, bütün bu öğelerin tek bir merkezde bulunduğu düşüncesini pekiştirir.

Son bölümde söyleyiş, Yunus’un sözlerine ve Hak kavramına yönelir. “Kanda istersen anda Hak” dizesi, Hak’ın aranan yerde bulunabileceği düşüncesini dile getirir. Şiirin ana duygusu, insan varlığıyla geniş bir bütün arasında bağ kurma ve bu bütünlüğü keşfetme arzusudur. Bu nedenle vücud imgesi, metnin temel düşüncesini taşıyan bir odak olarak öne çıkar.