Yâ Rab Bela-yı Aşk İle Kıl Âşîna Beni

Şiir, Tanrı’ya yöneltilen bir yakarışla başlar. Fuzûlî, aşkın getirdiği belayı uzaklaştırmasını değil, kendisini bu belayla tanışık kılmasını diler. Sözlükte bela, büyük zarar ve sıkıntıya yol açan olay ya da kişi olarak tanımlanır; şiirdeyse âşığın isteyerek üstlendiği aşk acısını anlatır. “Bir dem” sözü, bu acıdan bir nefes bile ayrı kalmama arzusunu vurgular.

İkinci ve üçüncü bölümlerde şair, dertli kullara gösterilen inayetin azaltılmamasını ister; “yani” sözüyle dileğini açıklar: Belalara olabildiğince tutulmak. Acıdan kaçmak yerine onu kendi isteğiyle seçtiğini, belanın da kendisini arar gibi olduğunu söyler. Böylece şiirin ana düşüncesi belirginleşir: Âşık için aşkın sıkıntısı, sevgiliden ve aşktan kopmaktan daha değerlidir.

Sonraki dizelerde sevgilinin güzelliğinin zaman ilerledikçe daha da artması, buna karşılık âşığın derdinin ağırlaşması istenir. “Ziyade” daha fazla, “gittikçe” zaman ilerledikçe demektir. Ayrılıkta bedeninin zayıflamasını dileyen şair, bunun sevgiliye kavuşmasına imkân vermesini umar. Sözlükte sabâ, klasik Türk müziğinde bir birleşik makam olarak tanımlanır; şiirde bu sözcük, kavuşmaya ulaştırma imgesinin içinde geçer.

Son beyitte Fuzûlî, kendisine nahvet, yani kendini büyük görme ve kibir nasip edilmemesini ister. Kendini yalnızca benliğine bağlayan bir hâlden uzak tutulma dileği, aşkın kişiyi kendi beninden çıkaran yönünü öne çıkarır. Şiirin genelinde aşk, acı ve ayrılıkla birlikte anılır; ancak âşık bunları kaçınılacak yükler değil, bağlılığının işaretleri olarak benimser.