Yâ Rab hemîşe et lutfunu reh-nümâ mana

Şiir, şairin Allah’a yönelttiği bir yakarış biçimindedir. İlk dizelerde kendisine yol gösterilmesini, yanlış yola sürüklenmemeyi ve kendisini Allah’a yaklaştıran kişilerle yakın olmayı diler. “Gösterme” sözcüğünün verilen anlamıyla, şairin istemediği yolun kendisine sunulmamasını istediği anlaşılır. Böylece şiirin başından itibaren doğru yolu bulma ve o yolda kalma arzusu öne çıkar.

Şair, itibarının sağlamlaşmasını ve kendisine örnek alınacak, uyulacak bir önderin yol göstermesini ister. “Mukteda” sözlükte “örnek alınan, uyulan önder” demektir; dizelerde bu önder, şeriatın rehberi olarak anılır. “Kadem” için verilen “uğur” anlamı da şiirdeki yol ve ilerleyiş dileğinin yanında düşünülmelidir. Buradaki istek, şairin inanç ve davranışlarında tutarlı bir yön bulmasıdır.

Sonraki dizelerde şair, yaptığı fiillerin Allah’a layık olmadığını söyleyerek hatalarının adaletle karşılık bulmasından korkar. Bununla birlikte, bağışlanma umudunu da korur. Korku ile umut yan yana durur: Şair kusurlarını kabul eder, fakat lütuf ve af beklentisini dile getirir. “Men’eyle” sözü, verilen tanıma göre “yasaklama, izin vermeme” anlamındadır; şair, kendisi için gerekli olmayan şeylerin verilmemesini ister. “Her” ise kapsayıcı bir sözdür; bu isteğin kapsamını genişletir.

Son bölümde şair, kendi arzusundan çok Allah’ın muradını istediğini belirtir ve hevâ, yani kendi isteklerinin esiri bırakılmamayı diler. Son dizedeki hidayet isteği, şiirin başındaki rehberlik arzusunu tamamlar. Genel olarak eser; doğru yolda kalma, kusurların bağışlanmasını umma ve ilahî iradeye teslim olma düşüncelerini bir dua diliyle işler.