Yar yüreğim yar

Şiir, konuşanın yüreğindeki acıyı ve çevresindekilerin alayına rağmen bağlı kaldığı inancı anlatır. “Ko gülen gülsün, HAK bizim olsun” sözü, başkalarının gülmesini önemsememeyi ve HAK’ı her şeyden üstün tutmayı dile getirir. Buradaki HAK, şiirde bağlılık ve sevginin yöneldiği dinî bir kavram olarak yer alır; dizeler bunu açıklayıcı, kişisel bir inanç ifadesi biçiminde sunar.

İkinci kıtada bu bağlılık, zorlu ve uzun bir yolculuk imgesiyle genişler: yol uzaktır, varılacak menzil çoktur, geçit bulunmaz ve derin sular vardır. Bu engeller, ilerlemenin kolay olmadığını düşündürür. Konuşanlar yola “Aşk ile” girdiklerini söyler; “gurbetlik” sözcüğü sözlükte “gurbet” karşılığıyla verilmiştir. Dize, bu gurbetlik hâlinin onları uzaklara saldığını anlatır; şiir bunun ötesinde bir açıklama sunmaz.

Son kıtada meydan, hünerin ortaya konduğu ve kişinin kendini sınadığı bir yer gibi belirir. “Her kim merdane, gelsin meydane” çağrısı ile “kimde hüner var” sorusu, cesaret ve beceri temasını öne çıkarır. Sözlükte “hüner” beceri, marifet, kabiliyet olarak tanımlanır. “Merdane” için verilen sözlük anlamıysa türlü işlerde kullanılan silindir biçimli alettir; bu tanım dizelerdeki kullanımı açıklığa kavuşturmadığından ona başka bir anlam yüklememek gerekir. Yunus, kendisi için meydan istemediğini söylerken meydanda başkalarının da bulunduğunu belirtir.