Yusuf'u kaybettim

Şiir, bir kaybın ardından duyulan özlemi ve aşkın insanı nasıl bütünüyle kuşattığını anlatır. “Yusuf’u kaybettim Kenan ilinde” sözü, aranan kişinin ve onunla ilişkilendirilen yerin yokluğunu dile getirir. Yusuf’un bulunabileceği, fakat Kenan’ın bulunamayacağı düşüncesi, kaybın yalnızca bir kişiyi değil, onunla bağlantılı bir dünyayı da kapsadığını düşündürür. Bu imgeler şiire arayış ve ayrılık duygusu verir.

“Bu aklı fikr ile Leyla bulunmaz” dizesinde akıl ve düşüncenin, aranan sevgiliye ulaşmakta yetersiz kaldığı belirtilir. Ardından gelen “Bu ne yaredir ki çare bulunmaz” sözü, derin bir acının kolayca giderilemediğini anlatır. Buradaki “çare”, verilen sözlük tanımındaki gibi bir engeli aşmaya yarayan çözüm yoludur; şiirde ise böyle bir yolun bulunamadığı vurgulanır.

“Aşkın pazarında canlar satılır” dizesi, aşkı alışveriş yapılan bir yer gibi gösteren güçlü bir imge kurar. Şairin canını vermeye hazır olduğunu, ancak bunu kabul edecek birini bulamadığını söylemesi, aşk uğruna kendinden vazgeçme isteğini öne çıkarır. Bu anlatım, gerçek bir pazardan çok sevginin yoğunluğunu ve karşılıksız kalma ihtimalini düşündüren şiirsel bir benzetmedir.

Son bölümde Yunus’un öldüğüne dair haber verilir; fakat hemen ardından ölenin beden olduğu, âşıkların ölmediği söylenir. Bu karşıtlık, bedensel son ile aşkın sürmesi düşüncesini yan yana getirir. Dizeler, sevgiyi yalnızca bedenle sınırlı olmayan, insanın ardından da anlamını koruyan bir bağlılık olarak sunar. Böylece şiir, kayıp ve çözümsüz özlemden başlayıp aşkın kalıcılığı düşüncesine ulaşır.