“Ama şunu da yanında götür: Eğer seninki gibi bir sevgiyi, seninki gibi bir zihni takdir edecek şekilde yaratılmadıysam, güzelliğine bile aşırı düşkünlük göstermedimse — ki daha sıradan güzelliklere kapılmışımdır, bunun tek nedeni böyle bir adanmışlığın bir görev sayılmasıydı ve ben, benim ya da başkaları için zincir gibi görünen her şeyden nefret ettim (bunu isyan bile doğrulayacaktır); yine de şu sözleri işit, belki son sözlerim arasındadır — hiç kimse senin erdemlerine daha fazla değer vermedi, ama onlardan yararlanmasını bilemedi…”

Bu parça, Sardanapalus'un sevdiği kişiye yaptığı veda ve hesaplaşma konuşmasıdır. Karakter, sevgiyi ve güzelliği takdir edemediğini itiraf eder; daha doğrusu, kendisini sevgiye ve bağlılığa karşı mesafeli kılan şeyin, bu duyguları birer göreve ve zincire dönüştüren anlayışa duyduğu nefret olduğunu açıklar. Ona göre sevgi bile, zorunluluk haline geldiği anda özgürlüğü kısıtlayan bir bağa dönüşür.

Bu söz, Byron'ın bireysel özgürlüğe, bağımsızlığa ve içten gelen duygulara verdiği önemi yansıtır. Sardanapalus, sevdiği kişinin erdemlerini gördüğünü ve bu erdemlerin farkında olduğunu, ancak kendi doğasının bu denli yüce bir sevgiyi karşılıklandırmaya uygun olmadığını kabul eder. Bu, hem bir öz savunma hem de karşısındakine karşı dürüst bir saygı ifadesidir. Bugünün okuruna, ilişkilerde özgürlük ve bağlılık arasındaki gerilimi, insanın kendi duygusal kapasitesiyle yüzleşmesini ve bazı aşkların neden karşılıksız kaldığını düşündüren derin bir metindir.

Sardanapalus (1821) trajedisinde, başkarakter, yıkıma giden yolda sevdiği kişiyle vedalaşırken ve kendi duygusal yetersizliğini itiraf ederken bu uzun sözleri söyler. Bu veda konuşması, oyunun sonuna yaklaşırken karakterin iç dünyasındaki çatışmayı ve özgürlük tutkusunu açığa vurur.