“Ayrıca her zaman ekmek ve tereyağı kokarlar.”

Bu kısa ve yarım kalan dize, Byron'ın karakterlerden birinin kusurlarını sayarken kullandığı alaycı bir gözlemdir. Ekmek ve tereyağı kokusu, sıradanlığın, evcimenliğin ve belki de aşırı düzenli bir hayatın işareti olarak okunabilir. Şair, romantik ve tutkulu olması beklenen bir kişinin aslında sıradan, gündelik bir izlenim bıraktığını ima eder.

Byron'ın mizahı çoğu zaman böyle beklenmedik somut ayrıntılarla çalışır. Yüce duyguların ya da büyük iddiaların arasına yerleştirilen küçük, fiziksel bir kusur, anlatılan kişiyi hem daha insani hem de gülünç kılar. Ekmek ve tereyağı, aynı zamanda bolluk ve rahatlıkla ilişkilendirilebileceği için, burada hafif bir küçümseme de sezilir.

Söz, insanların büyük özelliklerinden çok küçük ayrıntıların hafızada kaldığını ve mizahın malzemesinin çoğu zaman bu ayrıntılarda saklı olduğunu gösterir. Byron'ın keskin gözlem gücünü yansıtan bu ifade, aynı zamanda karakter tasvirinde küçük somut izlenimlerin ne kadar etkili olabileceğini örnekler.

Beppo'da Byron, bir karakterin alışkanlıklarını ve kişisel özelliklerini sıralarken bu tür yarım cümlelik, mizahi saptamalara başvurur. Eserin genel üslubu, yüce konularla gündelik ayrıntıları yan yana getirerek komik bir etki yaratmaya dayanır. Byron bu tekniği İtalyan halk şiirinden aldığı etkilerle geliştirmiştir.