“Çünkü Ölüm Meleği kanatlarını fırtınanın üzerine gerdi.”

Byron bu dizede, Tanrı'nın gazabını ve ölümün kaçınılmazlığını güçlü bir doğa imgesiyle birleştirir. "Ölüm Meleği"nin kanatlarını "fırtına"nın üzerine germesi, ilahi yıkımın doğa güçleriyle aynı anda, hatta onların aracılığıyla geldiğini anlatır. Fırtına hem gerçek bir meteorolojik olay hem de Tanrı'nın öfkesinin bir simgesi olarak okunabilir; bu belirsizlik dizeye yoğun bir gerilim katar.

Bu imge, Eski Ahit'teki Mısır'dan Çıkış anlatısına ve özellikle ilk doğanların ölümüne gönderme yapar. Meleğin kanatlarını germesi, koruyucu bir hareket değil, tam tersine yıkımın kapsayıcılığını gösteren bir harekettir. Byron, okura kurtuluşun olmadığı, ilahi gücün her yere eriştiği bir anı resmeder. Dizedeki ritim ve "spread" ile "blast" sözcüklerindeki sert ünsüzler, fırtınanın ve ölümün ani baskısını ses düzeyinde de hissettirir.

Bu dize, Byron'ın 1815'te yayımlanan "Hebrew Melodies" adlı şiir derlemesinde yer alan "The Destruction of Sennacherib" şiirinin son bölümünden alınmıştır. Şiir, Asur Kralı Sanherib'in ordusunun Kudüs önünde ilahi bir müdahaleyle yok edilişini anlatır. Byron, dönemin ünlü bestecisi Isaac Nathan'ın geleneksel Yahudi ezgileri için yazdığı sözler arasında bu şiiri de kaleme almıştır. Dize, Tanrı'nın düşman ordusunu bir gecede nasıl yok ettiğini betimleyen final pasajında, ölümün doğaüstü gücünü vurgular.