“Ne olmuşsam ya da neysem, Gökle kendi aramda kalır; bir ölümlüyü Arabulucum olarak seçmeyeceğim.”

Bu dizelerde Manfred, geçmişinin ve şu anki durumunun yalnızca Tanrı ile kendisi arasında bir mesele olduğunu, hiçbir insanın bu ilişkiye aracılık edemeyeceğini söyler. 'Arabulucu' sözcüğü, özellikle Hristiyan gelenekte rahiplerin inanan ile Tanrı arasında köprü kurduğu inancına doğrudan bir meydan okumadır. Manfred'in bu reddi, onun aşırı bireyciliğini ve kurumsal dine karşı mesafesini ortaya koyar.

Söz, Byron'ın 'Byronik kahraman' diye bilinen karakter tipinin özünü yansıtır: kendi vicdanıyla baş başa kalmış, toplumsal ve dini otoriteleri reddeden, suçluluk ve gurur arasında bölünmüş bir figür. Manfred, günahlarını bir rahibe itiraf etmek ya da kilisenin aracılığıyla bağışlanmak yerine, yargılanmayı yalnızca ilahi düzlemde kabul eder.

Bugünün okuruna bu söz, bireyin kendi iç dünyası ile nihai anlam arayışı arasında kurduğu doğrudan, aracısız ilişkinin bir savunusunu sunar. Aynı zamanda, insanın kendi sorumluluğunu başkalarına devretmeyi reddetmesinin bedelini de ima eder: Manfred bu yalnızlığı seçerken, bağışlanma olasılığını da dışlamış olur.

Byron'ın 1816-1817 yıllarında yazdığı ve 1817'de yayımlanan 'Manfred' adlı metafizik dramından alınmıştır. Bu sözler, dağlarda yaşayan, geçmişindeki büyük bir günahın ağırlığı altında ezilen Manfred'in, yardım istemek üzere yaklaşan bir rahibe verdiği yanıttır. Eser, Byron'ın İsviçre'deki sürgün yıllarında, doğaüstü unsurlarla dolu içsel bir hesaplaşmayı sahneye taşıdığı, Faust etkisindeki en kişisel yapıtlarından biridir.