“Her şeye gücü yetiyor diye, her şeyi iyi olması mı gerekir? Ben yalnızca sonuçlara bakarım — ve onlar acıdır — Ki kendimin olmayan bir kusur yüzünden onlarla beslenmek zorundayım.”

Byron, Cain oyununun bu bölümünde, Tanrı'nın mutlak kudreti ile mutlak iyiliğinin aynı anda var olup olamayacağını sorgular. Konuşmacı, yaşadığı acıların kendi işlediği bir günahtan değil, başkalarının — özellikle atalarının — kusurlarından kaynaklandığını düşünür. Bu, Habil ile Kabil hikâyesindeki lanetlenmişlik duygusunu insanlık durumuna genişletir: İnsan, doğuştan gelen bir cezanın yükünü taşıyor olabilir mi?

Şiirsel olarak 'meyveler' imgesi, bir ağacın ürünleri gibi sonuçların da eylemin doğasına tanıklık ettiğini anlatır. Meyveler acıysa, onları veren gücün iyiliği de kuşkulu hale gelir. Byron burada Aydınlanma döneminin ve Romantizmin en keskin sorularından birini, insanın çektiği acı ile ilahi adalet arasındaki gerilimi işler.

Bugün de bu söz, inancın sınandığı anlarda insanın dünyadaki kötülük karşısında nasıl bir tavır alacağını soruşturur. Acıya anlam verme çabası, insanın en kadim felsefi ve dinî uğraşlarından biridir.

Lord Byron'ın 1821 tarihli manzum oyunu Cain, Kitabı Mukaddes'teki Kabil ve Habil anlatısını yeniden yorumlar. Bu satırlar oyunun I. perde, I. sahnesinde, Cain'in Tanrı'nın adaleti ve insanın çektiği acılar üzerine düşündüğü bir monologdan alınmıştır. Oyun, dönemin muhafazakâr çevrelerinde büyük tartışma yaratmış, Byron kâfirlikle suçlanmıştır. Sözün kaynağı ve bağlamı açıktır.