“Keder bilgidir: En çok bilenler, o ölümcül hakikat karşısında en derinden yas tutmalıdır; Bilgi Ağacı, Hayat Ağacı değildir.”

Bu söz, bilgi ile ıstırap arasındaki derin bağı ortaya koyar. Byron'a göre ne kadar çok bilirsek, varoluşun karanlık gerçeklerini o kadar net görürüz ve bu da beraberinde daha büyük bir keder getirir. Sözün merkezindeki "Bilgi Ağacı" ve "Hayat Ağacı" imgesi, Cennet Bahçesi anlatısına doğrudan bir göndermedir: Bilgiye ulaşmanın bedeli masumiyetin kaybıdır. Bilen insan, cennetin saflığından kopmuş, hakikatin yükünü taşımaya başlamıştır.

Manfred karakterinin ağzından söylenen bu cümle, Byron'ın romantik kahramanının iç dünyasını özetler: Manfred, doğaüstü güçlere hükmedecek kadar bilgi edinmiştir ama bu bilgi onu mutluluğa değil, suçluluk ve umutsuzluğa götürmüştür. Bilgi burada bir kurtuluş değil, bir lanettir. Bugünün okuruna ise bu söz, farkındalığın bedelini hatırlatır: İnsan ne kadar çok anlarsa, dünyanın acılarına karşı o kadar duyarlı hale gelir; bu da bilmenin kaçınılmaz bir sonucudur.

Bu dize, Byron'ın 1817'de yayımlanan dramatik şiiri Manfred'in birinci perdesinden alınmıştır. Manfred, yasak bir ilişkinin suçluluğuyla kıvranan, dağların tepesinde yalnızlık içinde yaşayan bir kahramandır. Söz, Manfred'in doğa ruhlarını çağırdığı ve onlardan unutuş dilediği sahnenin hemen öncesinde geçer.