“Neysem oyum; Yaşamı ben aramadım, Kendimi de ben yaratmadım.”

Bu söz, insanın kendi varoluşunun kaynağı üzerine söz söyleme hakkını sorgulayan bir tavrı yansıtır. Konuşmacı, ne yaşamayı kendisinin seçtiğini ne de kendisini var ettiğini belirtir. Bu, varoluşun insanın iradesinden bağımsız bir gerçeklik olarak kabul edilmesidir. İnsan, kendisine verilen hayatın koşullarıyla yüzleşir ve kendi yapısından, doğasından sorumlu tutulamayacağını ima eder.

Byron burada insanın özgürlüğü ile yazgısı arasındaki sınırı tartışmaya açar. Kişi, seçmediği bir hayata ve seçmediği bir benliğe sahipken, nasıl yargılanabilir? Bu düşünce, oyunun ana karakteri Cain'in suçluluk ve kader karşısındaki isyanını derinleştirir.

Bugün de bu söz, kimlik ve sorumluluk üzerine düşünen okura çarpıcı bir uyarıdır: İnsan, kendisine verilenle başlar; ancak onunla ne yapacağı, işte orası ayrı bir meseledir.

Bu satırlar Byron'ın 1821 tarihli manzum oyunu Cain'in III. perde, I. sahnesinden alınmıştır. Cain, işlediği suçun ardından yargılanma ve cezalandırılma karşısında, kendi varoluşunun kendisi tarafından seçilmediğini dile getirir. Bu, oyunun genelinde işlenen kader, özgür irade ve ilahi adalet temalarının bir parçasıdır.