“Soprano, bas, hatta kontralto, onu Rialto'nun beş kulaç altında görmek istiyordu.”

Bu dizeler, Beppo'nun Venedik'teki sosyal ortamında bir karaktere duyulan yaygın hoşnutsuzluğu abartılı bir mizahla ifade eder. Byron, farklı ses tonlarındaki şarkıcıları sayarak aslında toplumun her kesiminden insanın aynı kişiden bıktığını söyler. 'Rialto'nun beş kulaç altı' ifadesi, kişinin Venedik'in ünlü köprüsünün bulunduğu kanalın dibine gömülmesini, yani ortadan kaybolmasını dilemek anlamına gelir.

Buradaki mizah, aşırılıktan doğar. Bir insanın ölmesini istemek ciddi bir temenni olabilecekken, Byron bunu opera sahnesinin terimleriyle süsleyerek gülünç hale getirir. Soprano, bas ve kontralto gibi farklı kategorilerin bir arada anılması, kişinin ne kadar geniş bir çevrede sevimsiz bulunduğunu komik bir abartıyla vurgular.

Söz, toplumsal dedikodunun ve hoşnutsuzluğun nasıl abartılı biçimler alabildiğini gösterir. Byron, ciddi bir nefreti bile zarif bir alaya dönüştürerek okurunu gülümsetir; aynı zamanda insanların arkalarından konuşma alışkanlığının evrenselliğine işaret eder.

Beppo'da Byron, Venedik'te geçen hikâyenin akışı içinde karakterlerin birbirleri hakkındaki dedikodularını ve toplumsal yargılarını mizahi bir üslupla aktarır. Bu dizeler, bir karaktere duyulan yaygın kızgınlığı opera dünyasının ses terimleriyle hicveder. Byron eseri yazarken Venedik'te yaşıyordu ve şehrin gündelik hayatını, müzik kültürünü yakından gözlemleme imkânı bulmuştu.