“Varoluşun zamana bağlı olduğunu mu sanıyorsun? Öyledir; ama çağlarımızı eylemlerimiz belirler: Benimkiler günlerimi ve gecelerimi ölümsüz, Sonsuz ve hepsi birbirinin aynı kıldı; kıyıdaki kumlar gibi Sayısız atom; ve tek bir çöl, Çorak ve soğuk; üzerinde vahşi dalgalar kırılır, Ama hiçbir şey durmaz, leşler ve enkazlar, Kayalar ve acının tuzlu yosunları dışında.”

Byron bu dizelerde zamanın yalnızca fiziksel bir süreç olmadığını, insan hayatına anlamını veren asıl şeyin eylemler olduğunu söyler. Ancak burada eylemler olumlu bir anlam yaratmaz; aksine, anlatıcının geçmişteki eylemleri onun zamanını sonsuz ve tekdüze bir çöle dönüştürmüştür. Günler ve geceler artık birbirinden ayırt edilemez; yaşananlar kıyıdaki sayısız kum tanesi gibi anlamsız bir tekrar hâline gelmiştir.

Çöl imgesi, Manfred'in iç dünyasındaki kuruluk, soğukluk ve verimsizliği simgeler. Dalgaların kıyıya vurduğu leşler, enkazlar, kayalar ve acı yosunları ise geçmişin bıraktığı yıkımın kalıntılarıdır. Bu söz, eylemlerin insanı ölümsüz kılabileceği düşüncesini trajik bir çerçevede ele alır: Ölümsüzlük bir lütuf değil, suçluluk ve pişmanlıkla birleştiğinde sonsuz bir ceza olabilir. Byron burada zaman, hafıza ve eylem arasındaki bağı güçlü bir doğa imgesiyle somutlaştırır. Okura ise eylemlerimizin yalnızca hayatımızı değil, zamanı nasıl deneyimlediğimizi de biçimlendirdiğini hatırlatır.

Bu dizeler Byron'ın 1817 tarihli dramatik şiiri Manfred'de yer alır. Başkarakter Manfred, geçmişte işlediği bir günahın ve yaşadığı kaybın ağırlığı altında zamanın kendisi için nasıl anlamsızlaştığını anlatır. Eser, bireysel suçluluk, bellek ve kaçış arayışı temalarını işler.