“Aşk beni öyle uzun süre elinde tuttu ve kendi egemenliğine öyle alıştırdı ki.”

Dante bu dizelerde aşkı, kişiyi elinde tutan ve onu kendi egemenliğine alıştıran bir güç olarak tasvir eder. 'Señoría' sözcüğü, Orta Çağ'daki feodal bağlılık ilişkisini akla getirir: Seven kişi, adeta bir vasal gibi aşkın otoritesine boyun eğer. Aşk, geçici bir duygu değil, insanın yaşamını uzun süre yöneten, onu biçimlendiren kalıcı bir efendidir.

Buradaki önemli nokta, şairin bu egemenlikten şikâyet etmemesi, aksine onu içselleştirmiş olmasıdır. 'Alıştırdı' ifadesi, acı ile tatlılığın iç içe geçtiği bir bağlılığı ima eder. Aşk, Dante'nin dünyasında yalnızca coşkulu bir an değil; insanın düşünme, yazma ve yaşama biçimini belirleyen sürekli bir haldir. Bugünün okuru için bu söz, aşkın insanı zamanla nasıl değiştirdiğini, onu kendi düzenine çektiğini ve bu sürecin hem kaçınılmaz hem de dönüştürücü olduğunu düşündürür.