“Kollarında bir örtüye sarılı olarak uyuyan madonna'yı tutuyordu. Sonra onu uyandırıyor ve o, ürkek bir edayla, alçakgönüllülükle bu yürekten besleniyordu; ardından ağlayarak uzaklaştığını görüyordu.”

Bu dizeler Dante'nin Vita Nuova adlı gençlik dönemi eserinin ilk sonesinden alınmıştır ve şairin Beatrice'e duyduğu aşkı alegorik bir rüya aracılığıyla anlatır. Sahnede Aşk tanrısı, Dante'nin sevgilisini kollarında uyurken tutar, onu uyandırır ve şairin yanıp tutuşan kalbini kadına sunar. Kadının bu kalbi çekingen ve alçakgönüllü bir tavırla kabul etmesi, aşkın hem yüceltici hem de korkutucu doğasını imler. Ardından Aşk'ın ağlayarak uzaklaşması, bu aşkın karşılıksızlığına ve şairin çektiği acıya işaret eder.

Bu rüya imgesi, Orta Çağ saraylı aşk geleneğinin etkisiyle yazılmıştır; ancak Dante burada geleneksel kalıpları, kendi iç dünyasının otobiyografik bir anlatısına dönüştürür. Kalbin yenmesi motifi, sevilen kişinin aşığın yaşam kaynağını içselleştirmesi anlamına gelir. Ürkeklik ve alçakgönüllülük, aşk karşısında duyulan kutsal bir saygıyı vurgular. Dante'nin Beatrice'i yalnızca bir sevgili değil, aynı zamanda ruhsal bir kurtuluş yolunun simgesidir; bu yüzden sahne hem dünyevi hem de mistik bir ton taşır.

Dizeler, aşkın aynı anda besleyici ve tüketici gücünü, sevilen kişiye duyulan bağlılığın bedensel ve ruhsal boyutlarını tek bir güçlü imgede toplar. Bugünün okuru için bile bu rüya, aşkın sahiplenme ile adanma arasındaki gerilimini, arzunun korkuyla karışık yapısını ve bir duygunun nasıl insanın bütün varoluşunu kuşatabileceğini çarpıcı biçimde göstermektedir.