“Aşk ile soylu yürek tek bir şeydir... biri öteki olmadan var olmaya kalkışır, tıpkı akıllı ruhun akılsız var olmaya kalkışması gibi.”

Dante burada aşk ile soylu yüreği birbirinden ayrılamaz iki kavram olarak ele alır. Ona göre gerçek aşk, ancak soylu, yani erdemli ve yüce gönüllü bir kalpte barınabilir; soylu yürek de doğal olarak aşka yönelir. Bu ikisi arasındaki ilişki, akıllı ruh ile akıl arasındaki ilişkiye benzetilir: Akıllı ruhun tanımı gereği akıldan yoksun düşünülememesi gibi, soylu yürek de aşk olmadan düşünülemez.

Bu düşünce, dönemin 'stil novo' (yeni tatlı üslup) şiir anlayışının temel ilkelerinden biridir. Aşk yalnızca bir duygu değil, soylu ruhların doğal bir özelliği, neredeyse ahlaki bir yetkinlik belirtisidir. Bu anlayışta sevgi, insanı alçaltan bir tutku değil, onu yücelten ve erdeme götüren bir güçtür. Bugünün okuru için söz, sevginin yalnızca hissetmek değil, aynı zamanda bir karakter meselesi olduğu fikrini canlı tutar: İnsan ne kadar olgun ve erdemliyse, sevme kapasitesi de o kadar derindir.