“İçeri girenler, bütün umutlarınızı bırakın.”

Bu söz, Dante'nin İlahi Komedya'sında Cehennem'in kapısına yazılmış olan yazıdır. Cehennemin girişindeki bu uyarı, oraya giren kişinin bir daha asla dışarı çıkamayacağını, acıların sonu olmayan bir boyuta adım attığını bildirir. Umut, insanı yaşamda ayakta tutan en temel güçtür; Dante'nin bu dizede yaptığı şey, umudun tamamen ortadan kalktığı bir mekânı tarif etmektir. Bu yüzden söz, lanetlenmenin özünü en sarsıcı biçimde ifade eden imgelerden biri haline gelmiştir.

Cehennem kapısındaki yazının bütünü, cehennemin ilahi adalet, kudret ve hikmet tarafından yaratıldığını da belirtir. Umut yasağı, ilahi sevginin tamamen reddedildiği bu yerde ruhun nihai durumunu gösterir: Tanrı'dan ve dolayısıyla tüm teselliden sonsuz ayrılık. Dante'nin yolculuğu açısından bu yazı, anlatının karanlık ormanda başlayan ruhsal düşüşü, ilahi adaletin işleyişini gözlemleyerek anlamaya çalışan bir süreç olduğunu vurgular.

Günümüzde bu ifade, yalnızca dini bir kavram olarak değil, çaresizliğin, çıkışı olmayan durumların ve umutsuzluğun evrensel bir simgesi olarak kullanılmaktadır. Savaş kamplarından tutun da kişisel bunalımlara kadar pek çok bağlamda, insanın her şeyin bittiğini hissettiği anları anlatmak için bu söze başvurulmuştur. Sözün gücü, umudun ne kadar merkezi bir insani değer olduğunu tersinden göstererek ortaya koymasındadır.

Bu dize, İlahi Komedya'nın Cehennem bölümünün üçüncü kantosunda geçer. Dante ve rehberi Vergilius, Cehennem'in giriş kapısına ulaştıklarında kapının üzerinde yazılı koyu renkli yazıyı okurlar. Bu yazı cehennemin kapısına Tanrı tarafından yazılmıştır ve cehenneme giren herkesi bekleyen sonsuz ıstırabın habercisidir. Yazı, İlahi Komedya'nın en ünlü ve kültürel olarak en çok alıntılanan satırlarından biridir; pek çok dilde "umudun bırakıldığı kapı" deyimine ilham vermiştir.