“Düşünceli adımlarla tarlalarda dolaşıyorum, / Ve boş odalarda gidip geliyorum; / Ve hissediyorum (ölülerin yoldaşı olarak) / Mezarlarda yaşadığımı.”

“Ama bu geçmişte kaldı; ve seni hayvanın üstüne çıkaran hiçbir şey kalmadı. Delici çığlıkların ve yatıştıran ezgilerin sanki sonsuza dek sustu. Şimdi elveda sana — artık kederin öznesi olmaktan çok sebebisin. Zamanın iyicil yasalarıyla bütün zihinsel ıstırapları bilme gücünü yitirdin. Ey ölüm! Sen dünyayı korku içinde tutan, huşu uyandıran hükümdar; neden daha kutsanmış olanları buradan koparıyor da onu burada oyalanır bırakıyorsun?”

“Askeri zafer, kan sağanakları içinde yükselen o çekici gökkuşağı.”

“Şu anda yaşayan en mutsuz insanım. Hissettiklerim tüm insan ailesine eşit olarak dağıtılsaydı, yeryüzünde tek bir neşeli yüz kalmazdı. Düzelip düzelemeyeceğimi söyleyemem; düzelemeyeceğime dair korkunç bir önsezi duyuyorum. Böyle kalmam imkânsız; ölmeliyim ya da düzelmeliyim, bana öyle geliyor.”

“Bu hüzünlü dünyamızda keder herkese gelir; gençlere ise en acı ızdırapla gelir, çünkü onları hazırlıksız yakalar. Daha yaşlı olanlar onu hep beklemeyi öğrenmiştir. Şu anki sıkıntınızı bir parça hafifletmeyi içtenlikle isterim. Tam bir rahatlama, zaman dışında mümkün değildir. Şimdi, bir gün kendinizi daha iyi hissedeceğinizi hayal bile edemezsiniz. Öyle değil mi? Oysa bu bir yanılgıdır. Yeniden mutlu olacağınız kesindir. Kesinlikle doğru olan bunu bilmek, sizi şimdiden biraz daha az mutsuz kılacaktır. Ben, ne söylediğimi bilecek kadar deneyim yaşadım; sizin yalnızca buna inanmanız, kendinizi hemen daha iyi hissetmeniz için yeterlidir.”

“O soylu adamı kelimelerle söyleyebileceğimden daha çok seviyorum. Yine de korkuyorum ki parlak hâlesiyle yalnız kalsın diye.”

“Ama burada mezarda bulunandan / Daha korkunç bir şey var — / Aklı kaçmış bir insan bedeni, / Zavallı hayat sürerken. Zavallı Matthew! Bir zamanlar parlak deha sahibi, / Talihin kayırdığı bir çocuk — / Şimdi sonsuza dek kilitli, zihinsel gecede, / Yabani, bitkin bir deli.”