“Şu anda yaşayan en mutsuz insanım. Hissettiklerim tüm insan ailesine eşit olarak dağıtılsaydı, yeryüzünde tek bir neşeli yüz kalmazdı. Düzelip düzelemeyeceğimi söyleyemem; düzelemeyeceğime dair korkunç bir önsezi duyuyorum. Böyle kalmam imkânsız; ölmeliyim ya da düzelmeliyim, bana öyle geliyor.”

“Ama burada mezarda bulunandan / Daha korkunç bir şey var — / Aklı kaçmış bir insan bedeni, / Zavallı hayat sürerken. Zavallı Matthew! Bir zamanlar parlak deha sahibi, / Talihin kayırdığı bir çocuk — / Şimdi sonsuza dek kilitli, zihinsel gecede, / Yabani, bitkin bir deli.”

“Ama bu geçmişte kaldı; ve seni hayvanın üstüne çıkaran hiçbir şey kalmadı. Delici çığlıkların ve yatıştıran ezgilerin sanki sonsuza dek sustu. Şimdi elveda sana — artık kederin öznesi olmaktan çok sebebisin. Zamanın iyicil yasalarıyla bütün zihinsel ıstırapları bilme gücünü yitirdin. Ey ölüm! Sen dünyayı korku içinde tutan, huşu uyandıran hükümdar; neden daha kutsanmış olanları buradan koparıyor da onu burada oyalanır bırakıyorsun?”

“Ben yavaş yürüyen biriyim, ama asla geriye yürümem.”

“Bazılarınız başarılı olacak ve bu kişiler, eve neşeli bir ruh haliyle dönmek için çok az felsefeye ihtiyaç duyacak; bazılarınız ise hayal kırıklığına uğrayacak ve daha az mutlu bir ruh halinde olacak. Böylelerine şöyle densin: "Bunu fazla dert etmeyin." Şu özdeyişi benimsesinler: "Bir dahaki sefere daha iyi şans"; ardından yenilenen çabayla bu daha iyi şansı kendileri için yaratsınlar.”

“Bu Büyük Kitap hakkında söyleyeceğim tek şey, onun Tanrı'nın insana verdiği en iyi armağan olduğudur. Kurtarıcı'nın dünyaya verdiği bütün iyilikler bu kitap aracılığıyla aktarılmıştır.”

“Düşünceli adımlarla tarlalarda dolaşıyorum, / Ve boş odalarda gidip geliyorum; / Ve hissediyorum (ölülerin yoldaşı olarak) / Mezarlarda yaşadığımı.”