“Şiddet, sömürenlerin tekelinde değildir; sömürülenler de onu kullanabilir ve dahası, zamanı geldiğinde kullanmalıdır.”

Che Guevara'nın bu sözü, toplumsal değişim süreçlerinde şiddetin yalnızca egemen güçlerin elinde olan bir araç olarak görülmemesi gerektiğini savunur. Ona göre ezilen kesimler de koşullar gerektirdiğinde şiddete başvurabilir; hatta devrimci dönüşümün kaçınılmaz bir aşamasında bunu kullanmak zorundadır. Söz, pasif bir direniş anlayışını reddeder ve ezilenlerin mücadelesinde şiddeti meşru bir araç olarak konumlandırır.

Bu bakış, Guevara'nın gerilla savaşı ve devrim anlayışıyla doğrudan bağlantılıdır. Ona göre iktidar, barışçıl yollarla teslim edilmez; ezilenler örgütlenerek ve gerektiğinde silahlı mücadeleyle kendi kurtuluşlarını yaratır. Şiddet burada keyfi bir tercih değil, tarihsel bir zorunluluk olarak sunulur.

Bugün bu söz, devrimci şiddetin meşruiyeti üzerine süren tartışmalarda güçlü bir referans noktasıdır. Kimileri için baskıya karşı meşru direnişin ifadesi, kimileri içinse şiddeti yücelten tehlikeli bir yaklaşımdır. Söz, etik ve siyasal açıdan hâlâ tartışmalı bir konumu korur.