“Özgürlüğe duyulan sevgiden daha büyük tek bir şey vardır: onu elinden alana duyulan nefret.”

Bu sözde Guevara, özgürlük sevgisini yüceltmekle kalmaz, aynı zamanda bu sevginin doğal ve meşru bir uzantısı olarak nefreti konumlandırır. Ona göre özgürlüğü gerçekten seven bir insan, onu gasp eden güce karşı nefret duymaktan kaçınamaz. Bu nefret, salt bir duygusal tepki değil, özgürlüğün savunulmasının bir parçasıdır.

Sözün mantığı, sevgi ve nefreti karşıt değil, birbirini tamamlayan duygular olarak sunar. Özgürlüğe duyulan bağlılık ne kadar büyükse, onu yok eden zorbalığa duyulan öfke de o kadar güçlü olur. Bu, devrimci düşüncede sık görülen bir duygu hiyerarşisidir: sevgi motive eder, nefret ise mücadeleye enerji verir.

Bugünün okuru için bu söz, siyasi tutkuların çift yönlü doğasını gösterir. Bir değere bağlılığın, o değeri tehdit edenlere karşı yoğun bir düşmanlık üretebileceğini hatırlatır. Bu da etik bir soruyu gündeme getirir: Adil bir amaç uğruna duyulan nefret, hangi noktada amacın kendisine zarar vermeye başlar?