“Şimdi vermemiz gereken karar, bağlılığımızı çağdışı ve adaletsiz geleneklere mi yoksa evrenin etik taleplerine mi sunacağımızdır. Hristiyanlar olarak bağlılığımızı insana ve onun göreneklerine değil, Tanrı'ya ve O'nun iradesine borçluyuz.”

Martin Luther King burada insan yapımı gelenekler ile evrensel ahlak arasında keskin bir ayrım yapıyor. Ona göre toplumların uzun süredir sürdürdüğü bazı uygulamalar, sırf eski ve yerleşik oldukları için doğru sayılamaz; adaletsiz bir gelenek, ne kadar köklü olursa olsun yanlış kalmaya devam eder. İnsanın bağlılık borcu, nihai olarak toplumsal alışkanlıklara değil, daha yüksek bir hakikat düzenine yönelmelidir.

King'in 'evrenin etik talepleri' ifadesi, adaletin yalnızca bir kültürün tercihi değil, keşfedilmesi gereken nesnel bir gerçeklik olduğu inancını yansıtır. 'Tanrı'nın iradesi' vurgusu ise sivil haklar mücadelesini teolojik bir zemine oturtur: Ayrımcılığa karşı çıkmak sadece siyasi bir tercih değil, dini bir yükümlülüktür. Bu bakış açısı, King'in şiddetsiz direniş felsefesinin de temelini oluşturur; çünkü mücadele kişilere değil, adaletsiz sistemlere yönelmiştir.

Bugün bu söz, kişisel çıkarın ya da toplumsal baskının etik doğruların önüne geçirildiği her durumda güncelliğini koruyor. Okura, inandığı değerler ile içinde yaşadığı toplumun beklentileri çatıştığında hangi tarafa sadık kalacağını sormaktadır.

Bu söz, King'in 1958'de yayımlanan 'Stride Toward Freedom' adlı kitabında geçer. Kitap, 1955-1956 Montgomery otobüs boykotunu anlatır; bu boykot, Rosa Parks'ın otobüste yerini vermeyi reddetmesiyle başlayan ve bir yıldan uzun süren bir sivil haklar eylemiydi. King o dönemde Montgomery'deki Dexter Avenue Baptist Kilisesi'nin pastörüydü ve direnişin sözcüsü haline gelmişti.