“1. Krala yemin edilen bağlılık ve sadakat, yalnızca ülkenin yasası gereği ona borçlu olunan bağlılık ve itaattir; zira bu inanç ve bağlılık yasanın gerektirdiğinden fazla olsaydı, kendimizi köle, Kralı da mutlak egemen sayardık; oysa yasa gereği, o yeminlere rağmen özgür insanlarız. 2. Dolayısıyla, yasa gereği bağlılık ve sadakat yükümlülüğü sona erdiğinde, yeminden doğan yükümlülük de sona erer…”

Newton bu parçada yemin ile hukuk arasındaki ilişkiyi kesin bir çerçeveye oturtuyor: Kral'a edilen bağlılık yemini, hukukun çizdiği sınırların ötesinde bir itaat doğuramaz. Yeminin kaynağı yasadır; yasa ne kadar yükümlülük getiriyorsa yemin de ancak o kadarını kapsar. Eğer yemin, yasanın üzerinde bir bağlılık yaratsaydı, yemin eden kişi kendi iradesiyle köleliği kabul etmiş, hükümdarı da sınırsız bir gücün sahibi saymış olurdu.

İkinci cümle bu akıl yürütmenin doğal sonucunu ifade ediyor: Hukuki yükümlülük ortadan kalktığında yeminden doğan yükümlülük de kendiliğinden sona erer. Yani yemin, hukuktan bağımsız, kendi başına varlığını sürdüren bir bağ değildir; asıl olan hukuktur, yemin onun bir yansımasıdır.

Bu görüş, mutlak monarşiye karşı hukukun üstünlüğünü savunan bir anlayışı yansıtır. Newton için özgürlük, yasa çerçevesinde yaşamaktır; yeminler bu özgürlüğü ortadan kaldıran araçlara dönüşmemelidir. Söz, günümüzde de meşruiyetin kaynağının kişisel sadakatten çok hukuk olduğu fikrini anımsatıyor.

Bu sözler, Newton'un 21 Şubat 1688-9 tarihinde Dr. John Covel'e yazdığı mektuptan alınmıştır. Mektup, 1688-1689 yıllarındaki Şanlı Devrim dönemine denk gelir; II. James'in tahttan indirilmesi ve hukuki egemenlik tartışmalarının yoğunlaştığı bir sırada yazılmıştır. Newton, yeminlerin ancak hukuk temelinde bağlayıcı olduğunu, hukuki dayanak kalkınca yemin yükümlülüğünün de sona ereceğini savunarak meşruiyet ve itaat konusundaki görüşlerini dile getirir.