“[B]iz bilinçli ya da bilinçsiz olarak, görüşlerimizi komşumuzun akorduna göre ayarlamaya ve onun onayını korumaya, görüşleri derinlemesine inceleyip doğru ve sağlam olduklarından emin olmaktan daha çok dikkat ederiz.”

Twain bu sözünde, insanların kendi görüşlerini bağımsız biçimde sorgulamak yerine çevrelerinin onayını kazanmaya öncelik verdiğini söyler. 'Komşunun akordu' ifadesi, düşüncelerin bir müzik aleti gibi başkalarının sesine göre ayarlandığı imgesini taşır. İnsan, görüşlerinin doğruluğunu araştırmaktan çok, bunların toplumca kabul edilip edilmediğiyle ilgilenir.

Bu davranışın büyük ölçüde bilinçsiz olduğunu vurgulamak önemlidir. İnsanlar çoğu zaman farkında olmadan, dışlanmamak ve sevilmek için düşüncelerini çoğunluğa uydurur. Twain'e göre asıl sorun, bu uyum çabasının hakikat arayışının önüne geçmesidir; düşünce, doğruluğuna göre değil, çevrede yarattığı onaya göre biçimlenir.

Söz, bugünkü kamplaşmış tartışmalarda da geçerlidir: İnsanlar ait oldukları grubun görüşlerini benimseyip savunurken, bu görüşlerin gerçekten sağlam olup olmadığını nadiren sorgular. Twain, okuyucuyu kendi düşüncelerinin kaynağına bakmaya; onları gerçekten bağımsız biçimde mi incelediğini, yoksa yalnızca çevresinin beklediği gibi mi düşündüğünü sormaya çağırır. Uyumun rahatlığı ile hakikatin emeği arasındaki bu gerilim, sözün merkezindedir.

Söz, Twain'in 1905 tarihli "The Privilege of the Grave" (Mezarın Ayrıcalığı) denemesinden alınmıştır. Deneme yazarın ölümünden sonra yayımlanmıştır ve insanların aykırı görüşlerini toplumsal baskı nedeniyle dile getirememesi temasını işler. Bu pasajda Twain, insanların düşüncelerini bağımsızca sorgulamak yerine başkalarının onayına göre biçimlendirme eğilimini eleştirir; bu davranışın doğruluğu araştırmaktan daha baskın bir alışkanlık olduğunu vurgular.